بازسازی غول‌های صنعتی؛ یک پیشنهاد برای تأمین مالی بدون تورم

غول‌های صنعتی ایران هدف موشک‌ها قرار گرفتند، اما نقشه بازسازی از همین حالا کشیده شده است. بهاسان در گزارش خود سه راهکار کلیدی را روایت می‌کند.

به گزارش پایگاه خبری بهاسان، حملات موشکی به فولاد مبارکه، فولاد خوزستان و چند پتروشیمی بزرگ، این غول‌های صنعتی را از مدار تولید خارج کرد. حالا پس از فروکش کردن غبار جنگ، موضوع بازسازی و بازگشت به چرخه تولید به یکی از حساس‌ترین مسایل اقتصادی کشور تبدیل‌شده است.

تأمین مالی بازسازی صنایع پس از جنگ دغدغه‌ای است که ابعاد آن فراتر از یک شرکت یا صنعت خاص است. این بنگاه‌ها نه‌فقط کارخانه، بلکه ده‌ها شرکت زیرمجموعه و هزاران نیروی کار مستقیم و غیرمستقیم را زیر چتر خود دارند.

برخی از آن‌ها سهامداران حقیقی گسترده‌ای ازجمله دارندگان سهام عدالت هستند. در چنین شرایطی، کارشناسان معتقدند بنگاه‌های آسیب‌دیده هرچند خود می‌توانند بخشی از منابع موردنیاز را تأمین کنند، اما بدون کمک بیرونی، فرآیند بازسازی با کندی جدی مواجه خواهد شد.

پیشنهادی که این روز‌ها در محافل کارشناسی مطرح می‌شود، افزایش حداقلی و کنترل‌شده نرخ حامل‌های انرژی است؛ راهکاری که می‌تواند بدون تحریک تورم، منابع لازم برای بازسازی را فراهم کند.


فهرست مطالب

  • درآمد ۱۵۰ همتی؛ معجزه یک افزایش جزیی
  • صرفه‌جویی؛ منبع مالی فراموش‌شده
  • خط قرمز بازسازی؛ مافیای واردات
  • بازسازی شدنی است

 

درآمد ۱۵۰ همتی؛ معجزه یک افزایش جزیی

تأمین مالی بازسازی صنایع پس از جنگ مهم‌ترین راهکاری که کارشناسان به آن اشاره می‌کنند، افزایش بسیار اندک و محدود قیمت حامل‌های انرژی، به‌ویژه بنزین و گازوییل است. اقتصاد ایران پر از یارانه‌های پنهان و آشکاری است که بخش عمده آن نصیب مالکان خودرو‌های متعدد، سرمایه‌داران و دهک‌های پردرآمد می‌شود. تغییر کوچک در این نرخ‌ها، فشار محسوسی بر سفره مردم پایین‌دست وارد نمی‌کند، اما در مقیاس کلان، درآمدی سرشار ایجاد می‌کند.

برآورد‌ها نشان می‌دهد این سیاست می‌تواند سالانه حدود ۱۵۰ هزار میلیارد تومان منابع جدید در اختیار دولت قرار دهد. رقمی که اگر به سمت صندوق‌های بازسازی خسارت‌های جنگ هدایت شود، قادر است ظرف سه سال، بخش عظیمی از واحد‌های تولیدی آسیب‌دیده را احیا کند. مزیت بزرگ این روش این است که تورمی ایجاد نمی‌کند؛ چون افزایش قیمت آن‌قدر ناچیز است که موجی در بازار‌ها ایجاد نمی‌کند، اما جمع آن در یک بازه سه‌ساله، معجزه‌ای در بازسازی صنایع خواهد کرد.

صرفه‌جویی؛ منبع مالی فراموش‌شده

تأمین مالی بازسازی صنایع پس از جنگ تنها به افزایش نرخ حامل‌های انرژی محدود نمی‌شود. سال‌های طولانی است که ایران درگیر جنگی تمام‌عیار با دشمنان غربی و آمریکایی است. در چنین شرایطی، ولخرجی و دست‌ودل‌بازی دیگر معنا ندارد.

صرفه‌جویی در همه ارکان کشور باید به یک فرهنگ تبدیل شود. درآمد‌های حاصل از کاهش هزینه‌های غیرضروری و جلوگیری از اسراف، اگر با یک برنامه جامع همراه شود، می‌تواند ظرفیت‌های عظیمی برای بازسازی آزاد کند.

اگر منابع مالی سریعاً در اختیار شرکت‌ها قرار گیرد و هم‌زمان جلوی واردات بی‌رویه گرفته شود و تنها در مواردی که تجهیزات خاص موردنیاز است و مشابه داخلی ندارد، اجازه واردات داده شود هیچ نگرانی جدی برای بازگشت به تولید وجود نخواهد داشت.

بزرگ‌ترین سرمایه کشور، کارگران و مهندسانی هستند که بار‌ها نشان داده‌اند در سخت‌ترین شرایط هم می‌توانند چرخ تولید را بچرخانند. تنها چیزی که نیاز دارند، تأمین به‌موقع منابع مالی است.

خط قرمز بازسازی؛ مافیای واردات

تأمین مالی بازسازی صنایع پس از جنگ اگر همراه با مقابله جدی با جریان‌های ضد تولید نباشد، به نتیجه نخواهد رسید. یکی از جدی‌ترین تهدیدها، نفوذ مافیای واردات در حوزه‌های فولاد و پتروشیمی است. این جریان‌ها که مستقل از بدنه اصلی صنعت عمل می‌کنند، منافع خود را در توقف تولید داخلی می‌بینند و اجازه نمی‌دهند شرکت‌های ایرانی به چرخه عادی خود بازگردند. اگر به این مافیا میدان داده شود، آخرین ضربه را به تولید داخلی و اشتغال کارگران وارد خواهند کرد.

پیشنهاد مشخص این است که اجازه واردات محصولات فولادی و پتروشیمی صرفاً و منحصراً به خود شرکت‌های آسیب‌دیده داده شود. شرکت‌هایی که سال‌ها قبل از جنگ، بازار کشور را تأمین می‌کردند و تجربه و دانش مدیریت آن را دارند.

آن‌ها به‌خوبی می‌دانند چه میزان واردات برای جبران کسری تولیدشان لازم است و چه زمانی باید در‌های واردات را بست. این راهکار، هم جلوی سوءاستفاده مافیای واردات را می‌گیرد و هم به شرکت‌های ایرانی اجازه می‌دهد با برنامه‌ریزی دقیق، عقب‌افتادگی خود را جبران کنند.

بازسازی شدنی است

تأمین مالی بازسازی صنایع پس از جنگ نشان می‌دهد که با وجود خسارت‌های سنگین، راه بازگشت به مدار تولید باز است. سه راهکار اصلی شامل افزایش ناچیز قیمت حامل‌های انرژی، صرفه‌جویی جدی در هزینه‌های غیرضروری و مقابله قاطع با مافیای واردات، می‌توانند ظرف سه سال، غول‌های صنعتی ایران را قوی‌تر از قبل به چرخه تولید بازگردانند.

شهادت جمعی از مسیولان و مردم عزیز ایران، خسارتی است که هرگز جبران نخواهد شد و دل هر ایرانی را به درد می‌آورد؛ اما در بخش اقتصاد، با مدیریت مطلوب و جامع‌نگر، مشکلات قابل‌حل هستند. شرکت‌های فولادی و پتروشیمی پیش‌ازاین نشان داده‌اند که توانایی تأمین نیاز‌های کشور را دارند. اکنون نوبت نهاد‌های مالی و دولت است که با تأمین سریع منابع، جلوی فعالیت‌های ضد تولید مافیا را بگیرند و به کارگران و مهندسان ایرانی میدان دهند تا بار دیگر ثابت کنند، هیچ بمبی نمی‌تواند اراده صنعت ایران را از پای درآورد.

پایان مطلب

مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا