
تحریم شمشیر دولبه شد / اروپا در محاصره تنگه هرمز
اروپا که نزدیک به نیمقرن سردمدار تحریمهای کمرشکن علیه ایران بود، اکنون پس از ۵۰ روز انسداد یک مسیر تجاری، به مرز قحطی رسیده و دستبهسینه پای میز مذاکره نشسته است.
به گزارش بهاسان، تنها ۵۰ روز از انسداد شریان حیاتی انرژی جهان میگذرد، اما اروپا که نزدیک به نیمقرن میزبان تحریمهای کمرشکن علیه ایران بود، اکنون خود در آستانه قحطی قرارگرفته است. لغو ۲۰ هزار پرواز توسط لوفتهانزای آلمان، هشدار کریستین لاگارد از کمبود شدید مواد غذایی و احتمال جیرهبندی در سطح قاره، و کشتیهای سرگردان یونان و ایتالیا در آبهای خلیجفارس، تصویری بیسابقه از فروپاشی اقتصادی در قلب اروپا را ترسیم میکند.
۵۰ روز تا قحطی؛ اروپا در شوک انسداد انرژی
تنها ۵۰ روز از حملات جنایتآمیز آمریکا و رژیم صهیونیستی به خاک ایران و انسداد متعاقب آن در تنگه هرمز میگذرد، اما زخم این بحران بر پیکر اقتصاد اروپا چنان عمیق و گسترده است که کارشناسان بینالمللی از «نزدیک شدن به مرز قحطی» سخن میگویند. کریستین لاگارد، رییس بانک مرکزی اروپا، با لحنی آغشته به نگرانی از کمبود شدید مواد غذایی و احتمال اجرای سیستم جیرهبندی در سطح قاره هشدار داده است. هشداری که تا پیشازاین فقط برای کشورهای تحت تحریم یا درگیر جنگ آشنا به نظر میرسید، اکنون به واقعیتی تلخ برای ساکنان برلین، پاریس و رم تبدیلشده است.
اروپایی که روزگاری بهراحتی نفت و گاز موردنیاز خود را از طریق تنگه هرمز تأمین میکرد، حالا بهوضوح درک کرده است که رفاه چندین دهه این قاره نه بر پایه برتری ذاتی، بلکه بر اساس ثبات امنیتی بود که ایران در این آبراه استراتژیک ایجاد کرده بود. اکنون با قطع این شریان حیاتی، صنایع اروپایی یکی پس از دیگری در حال توقف هستند و مردم این قاره طعم تلخ بحران انرژی و مواد غذایی را میچشند.
لغو ۲۰ هزار پرواز؛ غول هوانوردی آلمان بر زمین ماند
گستره فاجعه زمانی روشنتر میشود که به بخش هوانوردی نگاه کنیم. لوفتهانزا، غول هواپیمایی آلمان، به دلیل کمبود سوخت جت ناچار به لغو ۲۰ هزار پرواز شده است. این رقم نجومی تنها گوشهای از فروپاشی لجستیکی در اروپاست. از یونان دهها کشتی در آبهای خلیجفارس سرگردان هستند و از ایتالیا و بلژیک خبر میرسد که مخازن گاز مایع آنها رو به اتمام است. این تصاویر، بهوضوح نشان میدهد که اروپا تا چه اندازه به امنیت تأمینشده توسط ایران در تنگه هرمز وابسته بوده است؛ امنیتی که حالا دیگر وجود ندارد.
تقارن تاریخی؛ ۴۷ سال تحریم ایران در برابر ۵۰ روز تحریم اروپا
تقارن تلخ تاریخ را نمیتوان نادیده گرفت. ایران نزدیک به ۴۷ سال است که در برابر سختترین و بیرحمانهترین تحریمهای بانکی، نفتی، دارویی و فناوری، ایستاده و سربلند بیرون آمده است؛ اما اروپا که تا دیروز سردمدار این تحریمها بود، امروز پس از تنها ۵۰ روز انسداد یک مسیر تجاری، به مرز قحطی رسیده است.
مردم ایران با اتکا به توانمندیهای داخلی، دانش بومی و صبوری تاریخی خود نشان دادند که میتوان بدون وابستگی به غرب زندگی کرد و حتی پیشرفت کرد؛ اما اروپا ثابت کرده است که رفاه ظاهری آن، بیش از آنکه استوار بر تولید و نوآوری باشد، بر پایه دسترسی نامحدود به منابع دیگران بناشده است.
فرانسه، آلمان و بریتانیا که روزگاری سردمدار تحریم فناوری و قطعات صنعتی علیه ایران بودند، اکنون کارخانههای خود را در آستانه تعطیلی میبینند. یونان و ایتالیا که ناوگانهای دریایی خود را برای اجرای تحریم نفتی ایران به میدان فرستاده بودند، حالا کشتیهای تجاریشان در خلیجفارس عملاً به گروگان گرفتهشده است و راهی برای نجات ندارند.
ورق برگشت؛ اروپا دستبهسینه پای میز مذاکره
این بار، ورق برگشته است. اروپا حالا بر سر میز مذاکرهای نشسته که خود پارچه آن را پهن کرده بود. دیپلماتهای کره جنوبی که روزگاری در شدیدترین تحریمها علیه ملت ایران مشارکت داشتند، امروز دستبهسینه به خدمت سید عباس عراقچی رسیدهاند. مقامات اروپایی صریحاً به ناتوانی خود در تابآوری اقتصادی اذعان میکنند و التماسکنان اصرار به دیپلماسی دارند.
آنها که تا دیروز حلقه تحریم را بر گلوی اقتصاد ایران تنگتر میکردند تا نفس ایرانیها را بگیرند، اکنون نفسهای آخر رفاه خود را به شماره انداختهاند. البته در میانه این بحران، هنوز نشانههایی از غرور زخمی دیده میشود. کالاس، مسیول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، همچنان از تحریم مقامات ایرانی به دلیل انسداد تنگه سخن میگوید؛ گویی نمیداند کجا ایستاده است و دیگر چه کسی دست بالا را دارد.
جمعبندی
تحریم دیگر شمشیری یکلبه نیست که فقط گلوی ایرانیها را ببرد. امنیت اقتصادی اروپا و رفاه چند دهه این قاره، امروز در گرو گذر از گلوگاهی است که ایران بر آن اشراف کامل دارد. اذعان مقامات اروپایی به ناتوانی در تابآوری اقتصادی، ثابت میکند که رفاه آنها بر پایه ثبات تأمینشده توسط ایران بوده است.
اکنونکه ورق برگشته، اروپا باید بهای تحریمهای نیمقرن خود را بپردازد؛ بهایی که بهمراتب سنگینتر و سریعالاثرتر از آن چیزی است که تصور میکردند. امروز، اروپا در میز مذاکره نشسته و ایران، کسی است که ورقههای این مذاکره را در دست دارد.
پایان مطلب



